Fotogaleria
Odwiedziło nas:
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj227
mod_vvisit_counterwczoraj403
mod_vvisit_counterw tym tygodniu2832
mod_vvisit_counterw poprzednim tygodniu3087
mod_vvisit_counterw tym miesiącu11514
mod_vvisit_counterw poprzednim miesiącu16913
mod_vvisit_counterrazem616717
Naszą witrynę przegląda teraz 15 gości 

Helena Kowalska przyszła na świat we wsi Głogowiec w 1905 roku, jako trzecie z dziesięciorga dzieci. Do szkoły uczęszczała niecałe trzy lata. Jako szesnastoletnia dziewczyna opuściła rodzinny dom, by na służbie w Aleksandrowie i w Łodzi zarobić na utrzymanie rodziny. Przynaglona wizją cierpiącego Chrystusa zaczęła pukać do wielu furt zakonnych. W sierpniu 1925 roku przekracza próg klasztoru Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie, gdzie otrzymała imię s. Maria Faustyna. Pracowała w kilku domach Zgromadzenia, m.in. w Krakowie, Płocku i Wilnie, pełniąc obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Nic nie wskazywało na to, że zostaje obdarzona wielkimi łaskami: darem kontemplacji i głębokiego poznania tajemnicy miłosierdzia Bożego, aż po dar mistycznych zaślubin (1937). Od roku 1933, z inicjatywy ks. Michała Sopoćki, zaczęła zapisywać wewnętrzne pouczenia Chrystusa, które zostały zebrane i wydane jako Dzienniczek. Miłosierdzie Boże w mojej duszy. W ostatnich latach życia wzmogły się duchowe cierpienia i dolegliwości organizmu – rozwinęła się gruźlica, która zaatakowała płuca i przewód pokarmowy. Chrystus powierzył jej misję: "Wysyłam ciebie do całej ludzkości z moim miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć, przytulając do swojego miłosiernego Serca" (DZ 1588). Zmarła 5 października 1938 roku, w wieku 33 lat.

 

Więcej…

 

Maria Nastał urodziła się 8 listopada 1903 roku w Starej Wsi k. Brzozowa. Kończy jeden rok Seminarium Nauczycielskiego u Benedyktynek w Staniątkach. W 1926 roku rozpoczyna nowicjat w Zgromadzeniu Służebniczek Starowiejskich. Podejmuje pracę na placówkach w Wyżnianach (k. Lwowa), Przemyślu, Poznaniu, Krakowie. Służy nie tylko swym talentem organizacyjnym, intelektualnym (wykłady dla sióstr z psychologii), ale i literackim (wiersze, inscenizacje). W grudniu 1935 roku przeżywa zaślubiny duchowe z niemowlęciem Jezus. W 1937 roku pogarsza się stan jej zdrowia. Przebywając w Szczawnicy, pisze autobiografię. Umiera 10 stycznia 1940 roku. Pozostawiła po sobie Historię powołania, Notatki rekolekcyjne, osiem zeszytów Dziennika duchowego.

 

Więcej…

 

Urodziła się dnia 9 września 1881 roku w Sieprawiu, w wielodzietnej rodzinie Bartłomieja i Ewy z Bochenków. Przez dwadzieścia lat pracowała jako służąca w Krakowie. W osiemnastym roku życia składa ślub czystości. W kwietniu 1900 roku zapisuje się do Stowarzyszenia Sług Katolickich i podejmuje pracę w schronisku dla bezdomnych. W maju 1915 roku wiąże się z III Zakonem św. Franciszka. Umiera 12 marca 1922 roku. Dnia 13 sierpnia 1991, w Krakowie, Jan Paweł II wynosi ją na ołtarze. Pozostawia po sobie Dziennik, pisany od 1916 roku

Więcej…

 

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku w miasteczku Korczyna koło Krosna, w domu Wojciecha i Marianny z domu Mięsowicz. Po ukończeniu szóstej klasy wstąpił do niższego seminarium, zaś w roku 1860 rozpoczął studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, ukończone święceniami w dniu 17 lipca 1864 roku. W latach 1866-1868 studiował na dwóch rzymskich uczelniach: na Uniwersytecie Gregoriańskim oraz Lateraneńskim. Po powrocie do kraju podjął wykłady w seminarium przemyskim, a także przez 22 lata pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim, jako profesor i dziekan Wydziału Teologicznego, a nawet wybrany rektorem w latach 1882-1883.Był związany pracą charytatywną z Towarzystwem św. Wincentego à Paulo i Towarzystwem Oświaty Ludowej. W 1894 roku założył w Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. W 1899 roku mianowany biskupem diecezji przemyskiej, której służył przez dwadzieścia pięć lat. Zmarł w nocy z 27 na 28 marca 1924 roku. Pozostawił po sobie m. innymi dzieło Życie duchowe. Beatyfikowany dnia 2 czerwca 1991 roku w Rzeszowie, a 18 maja 2003, kanonizowany.

 

Więcej…

 

Celina Chludzińska urodziła się 29 października 1833 r. w Antowilu koło Orszy na Białorusi w rodzinie Ignacego Dołęgi Chludzińskiego i Klementyny Rozalii z Kossowów. W wieku 20 lat (1853) poślubiła Józefa Borzęckiego, właściciela Obrębszczyzny k. Grodna, troszcząc się o dwie córki, Celinę i Jadwigę. Po śmierci męża (1874) i uporządkowaniu spraw majątkowych, udaje się z córkami do Rzymu, gdzie spotyka generała zmartwychwstańców, ks. Piotra Semenenkę, który dopomógł Celinie w zrozumieniu dróg Bożych i przygotował ją na założycielkę żeńskiej gałęzi zgromadzenia (Sióstr Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa, 1891) z charyzmatem kontemplacyjno-czynnym, poświęcającym się zwłaszcza wychowaniu dziewcząt. Pozostawia po sobie m. in. Zapiski i notatki. Umiera w Krakowie 26 października 1913 roku. Pochowana w Kętach. Dnia 31 października 1944 r. otwarto proces, zamknięty dnia 10 kwietnia 2002 roku.

 

Więcej…

 

Urodził się 29 czerwca 1814 w Dolistowie koło Tykocinia, w kalwińsko-prawosławnej rodzinie. Pomimo tego został ochrzczony w Kościele katolickim. W 1830 rozpoczyna studia w Wilnie, lecz po klęsce Powstania listopadowego emigruje do Francji. Spotkanie z Bogdanem Jańskim ma istotny wpływ na jego życie, gdyż dostaje się do kręgu katolickich intelektualistów, a w 1835 roku dochodzi do jego nawrócenia i wiąże się ze zgromadzeniem Zmartwychwstańców. W latach 1831-1841 zdobywa wykształcenie i doktorat na Collegium Romanum w Paryżu. Po 1840 roku zostaje przełożonym Zmartwychwstańców i pisze dla nich regułę. W 1873 roku zostaje wybrany generałem, piastując ten urząd do końca życia. Przyczynia się do powstania wspiera inne zgromadzenia: niepokalanek, nazaretanek, felicjanek, zmartwychwstanek, józefitek. Umiera 18 listopada 1886 roku. Obecnie trwa proces beatyfikacyjny. Do interesujących nas dzieł należy zaliczyć Mistykę ułożoną podług nauk konferencyjnych.

 

Więcej…

 

Stanisław Papczyński urodził się 18 maja 1631 roku w Podegrodziu k. Starego Sącza w chłopskiej rodzinie. Uczęszczał do kolegiów pijarskich i jezuickich w Podolińcu, Jarosławiu, Lwowie i Rawie Mazowieckiej. W 1656 r. składa śluby zakonne u przybyłych w tym czasie do Polski pijarów, a w 1661 roku przyjmuje święcenia kapłańskie. W roku 1671 pisze regułę życia dla zakonników Niepokalanego Poczęcia Maryi (tytuł w tym czasie teologicznie wątpliwy, co wywoływało dyskusje), daje początek zakonowi marianów, a prawa papieskie zdobywa w 1699 roku. Był m. in. spowiednikiem nuncjusza Antoniego Pignatellego, późniejszego papieża Innocentego XII, a cenił go również Jan III Sobieski. Od 1695 r. wycofuje się z działalności kaznodziejskiej, a dnia 17 września 1701 r. odchodzi do Ojca. W 1992 roku ukończono proces beatyfikacyjny. Swe duchowe rozważania zawarł między innymi w Mistycznej świątyni Bożej wydanej w 1675 roku.

 

Więcej…

 

Franciszka Siedliska urodziła się w Roszkowskiej Woli koło Rawy Mazowieckiej 12 grudnia 1842 roku w zamożnej rodzinie Adama i Marianny z Morawskich. Otrzymała wszechstronne wykształcenie. Dokuczliwa choroba kręgosłupa zmuszała do wyjazdów na leczenie do Austrii, Niemiec, Francji i Szwajcarii. W 1864 w Cannes złożyła prywatny ślub czystości i zdecydowanie sprzeciwiła się planom matrymonialnym snutym przez ojca. W 1870 roku wiąże się Świeckim Zakonem Franciszkańskim, następnie, 1973 roku powołuje do życia Zgromadzenie Najświętszej Rodziny z Nazaretu – nazaretanki. Przybiera imię Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza. W pracach organizacyjnych wspomagali ją ojciec jezuita Lanrencot i zmartwychwstaniec ks. P. Semenenko, który ułożył pierwszy projekt reguły. Zmarła 21 listopada 1902 r. w Rzymie. Dnia 23 kwietnia 1989 r. w Rzymie beatyfikował ją Jan Paweł II. Pozostawiła po sobie Dziennik duchowy.

Więcej…

 

Urodzony w 1605 roku w woj. kaliskim. Wstąpił do franciszkanów reformatów, kończąc w Wielkopolsce studia teologiczne. Pełnił urząd prowincjała i mistrza nowicjatu, najpierw w prowincji wielkopolskiej, a później w małopolskiej. Przez dwanaście lat przebywa w Wieliczce. Umiera w Krakowie w 1676 roku. Jego dzieło Summarium asceticae et mysticae theologiae ad mentem sancti Bonaventurae staje się sławne w Europie. Jest to pierwsze systematyczne dzieło z zakresu teologii mistyki. Dokonuje w nim podziału mistyki od ascetyki.

Więcej…

 

Urodziła się w Kórniku 16 września 1836 roku. Starannie wykształcona, wiele podróżuje po Europie. Angażuje się w pomoc powstańcom z 1863 roku. Początek przeżyć kontemplacyjnych datuje się od 1871 roku, od 1873 trwa w stanie „kontemplacji cherubicznej”, obejmującej doświadczenie Trójcy Świętej. Wiąże się z III Zakonem Dominikańskim. Stale pogłębia swą formację intelektualną, sięgając po najlepszych autorów, co pozwala jej stosować właściwe słownictwo w opisie doświadczeń mistycznych. W roku 1878 dostępuje łaski małżeństwa duchowego. Umiera w Poznaniu 24 maja 1899, pochowana w rodzinnym Kórniku. Pozostawia Kartki z życia modlitwy.

Więcej…

 

Urodzona 18 listopada 1858 roku. Pochodzi z rodziny inteligenckiej. W wieku trzydziestu lat, pod wpływem o. Honorata Koźmińskiego, decyduje się na opuszczenie domu rodzinnego i przenosi do Zakroczymia, gdzie zakłada Zwiastunki Wynagradzania, Siostry Wynagrodzicielki Najświętszego Oblicza (tzw. SS. Obliczanki), przyjmując imię Teresy od Oblicza Pańskiego. Poświęca się bez reszty organizacji zgromadzenia, w duchu wynagrodzenia za grzechy świata, a miłość prowadzi ją na szczyty zjednoczenia. Ostatni etap swego życia spędza w Nowym Mieście nad Pilicą, gdzie osiąga szczyty życia mistycznego, rozpowszechniając kult Najświętszego Oblicza Chrystusa. Gruźlica i surowy tryb życia powoduje, że umiera 16 lutego 1898 roku.

Więcej…

 

Stanisław Frezer syn Aleksandra i Barbary Szczepanowskiej, urodził się w 1638 roku. Studiował w Akademii Krakowskiej. Na początku 1655 roku wstąpił do Karmelitów bosych przyjmując imię Bonawentury od św. Stanisława. Obłóczyny odbyły się w Krakowie 3 czerwca 1655 roku, profesja w Podolińcu na Spiszu 31 sierpnia 1656 roku; natomiast święcenia kapłańskie przyjął 7 czerwca 1664 roku. W Zakonie był przeorem przemyskim (1675-1676), definitorem prowincjalnym w Warszawie (1676-1682), prowincjałem (1683-1687). Wykładał jako lektor filozofię w Lublinie, a teologię w Przemyślu i Krakowie. Zmarł w Warszawie dnia 3 stycznia 1687 roku. W rękopisie pozostawił wiele tekstów z zakresu teologii duchowości, wydał dwa kazania pogrzebowe: Połów do wieczności dwóch iednorożców w sławnym Zwierzyńcu Ich Mościów PP. Fredrów od śmierci złowionych (...), (Lwów 1671); oraz Prezent znakomitych cnót i heroicznych dzieł Wielm. Jego Mości P. Karola Franciszka na Białobokach, Żórawiny, Korniakta (...), (Lwów 1672).

Więcej…

 

Urodziła się dnia 15 maja 1822 r. w Radomiu, w rodzinie Stanisława i Julii z Żurowskich. W wieku ośmiu lat przyjmuje pierwszą Komunię św. Od dzieciństwa pragnęła służyć ludziom miłosierdziem. W roku 1846 przenosi się do Klimontowa. korzystając ze wsparcia krewnych Siemieńskich, organizuje życie oświatowe dla biednych dzieci i opiekuje się chorymi w kolejnych miejscach pobytu: Wilkoszewice, Kraków, Żytna, pozostając wzorem świeckiego apostoła. W sierpniu 1870 wiąże się z III Zakon OO. Marianów Białych, przyjmuje imię Stanisławy Marii od św. Hostii, zamieszkując przez dziesięć lat pod Przyrowem. Od roku 1872 rozpoczynają się cierpienia duchowe związane z tajemnicą Paschy. Ostatnie trzy lata przeżyła na plebani w Parznie. Tam umiera dnia 25 września 1896 roku. Jej notatki zostały zebrane w tomiku zatytułowanym: Wizje, przepowiednie, upomnienia dla Polski, a mistyka jej wiąże się z głębokim patriotyzmem.

Więcej…

 

Hieronim narodził się w 1595 roku w domu magnata Stanisława Kucharskiego i Barbary zd. Pielarskiej w Oleszczycach (ziemia przemyska). Po śmierci ojca rodzina przeniosła się do Krakowa i zamieszkała na zamku królewskim, w domu Plazy, wielkorządcy koronnego. Wcześnie rozpoczął naukę na Akademii Krakowskiej, następnie należał do dworzan Zygmunta III. Wbrew woli matki wstępuje do karmelitów bosych w 1616 roku przyjmując imię Stefana od św. Trójcy. Rok później, 21 września, składa profesję, poczym podejmuje studia w Lublinie. W 1620 zostaje przeorem w nowym klasztorze w Przemyślu. W 1631 roku zostaje wybrany prowincjałem. Umiera 28 lutego 1653 roku w opinii świętości. Archiwa zakonne przechowują ponad 20 jego prac.

Więcej…

 

Urodził się 5 sierpnia 1559 roku w Mościskach (ziemia przemyska). W wieku kilkunastu lat wstępuje do dominikanów (1575 – śluby zakonne). Stopień lektora otrzymuje w 1584 roku po dwóch latach studiów w Bolonii i Padwie. W latach 1584-1589 wykłada w Krakowie na dominikańskim Studium. W 1591 uzyskuje tytuł bakałarza, rok później – magistra. Przez sześć lat pełni funkcję regensa w Studium krakowskim (1593-1603). Przewodził wspólnocie w Bochni i Płocku, poświęcał się spowiednictwu sióstr. Od 1611 związany z Krakowem, gdzie umiera 6 czerwca 1632 roku. Do głównych dzieł z teologii ascetyczno-mistycznej należą: Elementarzyk ćwiczenia duchownego (Kraków 1626), Infirmeria chrześcijańska (Kra­ków 1624) oraz Akademia pobożności z przydatkiem, nie tylko zakonnym osobom do doskonałości potrzebna ale i świeckim do zbawienia bardzo przygodna (Kraków 1628).

Więcej…

 

Marianna Marchocka urodziła się w średniozamożnej rodzinie szlachty małopolskiej, Pawła i Elżbiety z Modrzejewskich, 25 czerwca 1603 roku w Stróżach koło Zakliczyna. Do siedemnastego roku życia wiele podróżowała, utrzymując kontakt z klaryskami starosądeckimi. W sercu jednak dojrzewa powołanie karmelitanki. Realizuje je 26 kwietnia 1620 roku, przyjmując imię Teresa od Jezusa. Początek jej życia zakonnego zbiega się z kanonizacją św. Teresy od Jezusa 22 marca 1622 roku. Od początku przeżywa trudności, związane ze słabym zdrowiem i duchowymi przeżyciami koncentrującymi się wokół męki Chrystusa. Od 1630 roku pełni funkcje przełożeńskie, między innymi w fundacji lwowskiej w latach 1641-48, oraz w Warszawie od 1649 roku. Król Jan Kazimierz i Ossoliński szukali u niej modlitewnego wsparcia zwłaszcza przed bitwą z Tatrami i Kozakami pod Zbarażem (1649). W 1650 roku nasilają się łaski mistyczne i zarazem problemy zdrowotne, powodując częściowy paraliż. Dnia 7 października 1651 roku otrzymuje stygmaty. Umiera 19 kwietnia 1652 roku. Opis swych doświadczeń pozostawia w Autobiografii mistycznej oraz Zapiskach.

Więcej…

 

Dorota urodziła się 25 stycznia 1347 r. w Mątowach Wielkich koło Malborka jako siódme z kolei dziecko w rodzinie osadników holenderskich. Od najmłodszych lat miała zamiłowanie do pokuty, które chciała zrealizować w życiu zakonnym, lecz bezskutecznie. W wieku szesnastu lat, została wydana za płatnerza gdańskiego, Adalberta (Wojciecha), prowadzącego zgoła odmienne życie mieszczańskie. Na dziewięcioro urodzonych dzieci, epidemie i koleje losu przeżyła tylko jedna córka, która wstąpiła do klasztoru mniszek w Chełmnie.

Od roku 1384 wiele pielgrzymuje, m. innymi do Rzymu, kiedy to podczas podróży umiera jej mąż. Po powrocie przenosi się do Kwidzynia, gdzie powierza swój duchowy rozwój Janowi z Kwidzynia. Spisywał on łaski Doroty, zebrane pod wspólnym tytułem Septililium. W maju 1393 r. podejmuje przy katedrze życie w rekluzji. Umiera po kilkunastu miesiącach surowej pokuty dnia 25 czerwca 1394 r. Kult Doroty rozpowszechniony po ziemi warmińskiej i chełmińskiej wyznaczały nie tylko łaski, ale i osobistości nawiedzające jej grób (np. król Władysław Jagiełło po zwycięstwie pod Grunwaldem). Błogosławioną została dopiero w 1976 roku.

Więcej…

 

... cierpienie jest najpewniejszą drogą do zjednoczenia z Panem. Jakże potrzebna jest, zwłaszcza w naszych czasach, zbawcza moc płynąca z ochotnie niesionego krzyża. (E. Stein)

Filmy
Konferencje audio